De klei en ik:
Op de kleuterschool al was kleien mijn lievelings. Juffrouw Trees vormde onze maaksels weer tot kubusjes en drukte daar met haar duim 5 gaatjes in voor het water; konden we er steeds opnieuw mee spelen! Ben ik tot nu toe blijven doen.

Als lerares handenarbeid:
Klei is fantastisch materiaal om kinderen en jonge mensen plezier te laten ervaren in scheppend bezig zijn. Het is toegankelijk én uitdagend.

Ontwikkeling:
Leren draaien van Gé Klinkenberg in zijn ambachtelijke pottenbakkerij in Zeist. Bij Carla Teer (Instituut Pieter Breughel in Veghel) allerlei gedaan: steengoed en porselein draaien, glazuren maken, raku- en zoutoven stoken. En weer terug naar plastisch vormen, sinds 2005 ook in was. Bij Charles Knotter in Vinkel gefascineerd geraakt door het bronsgieten: de cire perdue. Dit eeuwenoud proces; zo spannend om het oorspronkelijk wassen beeld in brons uit de gipsen mal te hakken.

Inspiratie:
Mensen, van jong tot oud, soms na hun dood. Mooi om een sprank karakter of uitstraling in een portret vast te leggen. En telkens opnieuw verbeelden van wat me -ook als verloskundige- zo boeit: blije, trotse, maar ook ingetogen en der-dagen-zatte zwangere vrouwen. Of alleen hun buiken, in brons of keramiek.
En mooie mannen- en vrouwenlichamen, genietend van leven, van zon en water.